ΠΕΡΣΕΑΣ ΚΑΙ ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ

Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2011

Ήκουσες Αρετούσα μου τα θλιβερά μαντάτα,

που ο κύρης σου μ' εξόρισε σ' τση ξενιτιάς τη στράτα;

και πώς να σ' αποχωριστώ, και πώς να σου μακρύνω,

και πώς να ζήσω δίχως σου στο ξορισμόν εκείνο;

Lord Byron: "She Walks In Beauty"

Βαδίζει μες στην ομορφιά, όπως η νύχτα

στον ανέφελο ουρανό που φωτίζεται από τα άστρα

στο βλέμμα και στην μορφή της φοράει

ό,τι πιο υπέροχο, λαμπερό και σκοτεινό

διυλισμένο στο απαλό φως,

που ο παράδεισος δεν επιτρέπει στην αυθάδικη την ημέρα.

Μία λιγότερη αχτίδα, μια περισσότερη σκιά,

την ανείπωτη της χάρη θα χαλούσαν,

εκείνη που κυματίζει σε κάθε πλεξούδα

ή που φωτίζει απαλά το πρόσωπο της

εκεί που οι σκέψεις της εκφράζονται με τόση γλύκα

πόσο αγνός, πόσο αγαπημένος είναι ο τόπος που κατοικούν.

Σε αυτό εδώ το μάγουλο, πάνω από αυτό το φρύδι

ήρεμα κι απαλά, αλλά τόσο εκφραστικά,

τα χαμόγελα που νικούν, τα χρώματα που αστράφτουν

που εξιστορούν ημέρες με τόση καλοσύνη

τον νου που βρίσκεται σε ηρεμία με όλα αυτά

μια καρδιά με τόσο αθώα αγάπη...