ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ (pt.3)...

Τι είναι αγάπη;

Δεν είναι συμπόνοια μήτε καλοσύνη.

Στη συμπόνοια είναι δύο,

αυτός που πονά κι αυτός που συμπονάει.

Στην καλοσύνη είναι δύο,

αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται.

Μα στην αγάπη είναι ένα.

Σμίγουν οι δύο και γίνονται ένα. Δεν ξεχωρίζουν.

Το εγώ και εσύ αφανίζονται. Αγαπώ θα πει χάνομαι...

(Ν. Καζαντζάκης)

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ (pt.2)...

Όταν δύο ψυχές τελικά συναντιώνται

και ανακαλύπτουν ότι ταιριάζουν,

ότι αλληλοσυμπληρώνονται

και αντιλαμβάνονται ότι είναι φτιαγμένες

η μια για την άλλη, ότι τελικά μοιάζουν

αναπτύσσεται μεταξύ τους μια καθαρή και φλογερή σχέση,

όπως ακριβώς είναι και οι ίδιες, μια σχέση που αρχίζει στη γη

και συνεχίζει για πάντα στους ουρανούς.

Αυτή είναι η Αγάπη που εσύ εμπνέεις σε μένα...

Victor Hugo

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ...

Σ’αγαπώ στο βάθος, πλάτος και ύψος
που η ψυχή μου δύναται να φτάσει, σαν ψάχνει αόρατη
να βρει το τέλος του Είναι και της Χάρης της ιδανικής.

Σ’αγαπώ στο επίπεδο της ταπεινότερης καθημερινής ανάγκης,
κάτω απ’τον ήλιο ή του κεριού το φως.
Σ’αγαπώ ελεύθερα, όπως παλεύουν οι άντρες για το Δίκιο.

Σ’αγαπώ αγνά, όπως απεχθάνονται τον Έπαινο.
Σ’αγαπώ με το πάθος που έντυνα
παλιά τις λύπες μου και με την πίστη
των παιδικών μου χρόνων.

Σ’αγαπώ με μιαν αγάπη που νόμιζα πως έχασα
μαζί με τους χαμένους μου αγίους- σ’αγαπώ με την ανάσα,
τα χαμόγελα, τα δάκρυα όλης της ζωής μου!- και αν ο Θεός ορίσει
θα σ’αγαπώ περισσότερο μετά το θάνατο.

Ε. Μπράουνιγκ, Σονέτο XLIII

ΗΚΟΥΣΕΣ ΑΡΕΤΟΥΣΑ ΜΟΥ;

Ήκουσες Αρετούσα μου τα θλιβερά μαντάτα,

που ο κύρης σου μ' εξόρισε σ' τση ξενιτιάς τη στράτα;

και πώς να σ' αποχωριστώ, και πώς να σου μακρύνω,

και πώς να ζήσω δίχως σου στο ξορισμόν εκείνο;